• Au-delà (25/28)
• Bioéthique (14/28)
• Ciel (6/28)
• Deuil (13/28)
• Eglise (28/28)
• Enfer (3/28)
• Espérance (18/28)
• Fraternité (3/28)
• Indulgences (4/28)
• Missions (3/28)
• Mort (28/28)
• Pardon (4/28)
• Père Paul Préaux (5/28)
• Photos (11/28)
• Prier pour les morts (17/28)
• Prière (9/28)
• Purgatoire (14/28)
• Résurrection (14/28)
• Saints (8/28)
• Salut (10/28)
• Souffrance (27/28)
• Vidéos (7/28)

Gdy ktoś mówi o „komunikowaniu się” ze zmarłymi, należy odróżnić jego motywację, jak również rezultaty tego przedsięwzięcia. Czy w wierze chodzi o połączenie osoby przez komunię świętych z ciekawością połączoną z pragnieniem wiedzy, co staje się ze zmarłym, czy ze złym pragnieniem, podniecanym przez Złego, który szuka zawsze usidlenia i zmylenia ludzi przez odwrócenie od Boga?

 Można komunikować się ze zmarłymi?
Świadectwa na temat „znaków życia” rzeczywistości pozaziemskiej osób żyjących i na temat możliwości porozumiewania się między tym a tamtym światem są uniwersalne. Wszystkie tradycje religijne zajmują w tej kwestii stanowisko. Niezaprzeczalnym wydaje się, że pewne osoby maja zdolności telepatyczne, przewidywania, przeczuwania. Ale rozpoznanie autentyczności tych manifestacji zawsze wymaga poważnego rozeznania, tym bardziej że liczba osób, wliczając sekty, daje wyraz „komunikacji ze zmarłymi”. Podobnie, co nie jest rzadkie, gdy wielkie doświadczenia takie, jak utrata bliskiej osoby, czy wobec śmierci ogólnie, uwrażliwiają nas na nieznane nam objawienia, które mają początek w naszej głębokiej naturze ludzkiej. W rzeczywistości nie ma wielu obrazów umysłowych, które zmierzają ku podnoszeniu głębi naszego jestestwa do przestrzeni świadomości, do której zazwyczaj nie przykładamy uwagi, którą odsuwamy nawet z powodu przewagi aspektu racjonalnego w cywilizacji nowoczesnej. Być może w innej kulturze ten typ objawień mógłby zostać zinterpretowany.

 Kościół i komunikacja ze zmarłymi
W wierze chrześcijańskiej bardzo ważne jest zapamiętanie, że wizje czy marzenia senne zawsze są dane, aby wzmocnić nadzieję osoby, która je otrzymuje: zaufanie Chrystusowi, który zbawia. Znaki adresowane do bliskich przez zmarłych zawsze są darmowym darem ku wzmocnieniu tych, do których są przesyłane. Nigdy nie są prowokowane przez techniki wzywania dusz, ani nie są interwencją druzgocącą i nadzwyczajną. Ich autentyczność ewoluuje ku owocom duchowym: wewnętrznemu promieniowaniu, pokojowi, zaufaniu, nawróceniu osobistemu, otwarciu serca i wolności wewnętrznej przez te wydarzenia. Jeśli się to dzieje, dobrze jest sprawdzić je przez osobę doświadczoną w życiu duchowym. Biblia jest surowa wobec tych, którzy „wzywają zmarłych” i praktykują trans czy mediację : „Także przeciwko każdemu, kto się zwróci do wywołujących duchy albo do wróżbitów, aby uprawiać z nimi nierząd, zwrócę oblicze i wyłączę go spośród jego ludu” (Kpł 20, 6). Pozycja Kościoła w tym temacie jest bardzo jasna: „ Nie można szukać kontaktu ze zmarłymi” inaczej niż poprzez komunię Świętych (KKK 2116). „ Gdy celebracja ma miejsce w Kościele, Eucharystia stanowi centrum paschalnej rzeczywistości śmierci chrześcijańskiej. Wtedy właśnie Kościół wyraża swoją skuteczną jedność ze zmarłymi, ofiarując Ojcu, w Duchu Świętym, ofiarę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Przez Eucharystię wspólnota wiernych, szczególnie rodzina zmarłego, uczy się żyć w komunii z tym, który „zasnął w Panu”, przyjmując Ciało Chrystusa, którego jest członkiem żyjącym i następnie modląc się za niego i z nim” (KKK 1689).